Agenda

Op vrijdag 13 januari 2012 zal Martin Truijens zijn proefschrift verdedigen, getiteld

Work in progress: altitude training and adaptation in swimming

De prestatieverschillen in de topsport zijn meestal te klein om in wetenschappelijk onderzoek aan te kunnen tonen. Bovendien zorgen het complexe karakter van de sportprestatie en de enorme verschillen in hoe de sporters reageren op de training ervoor dat zij lastig binnen theoretische kaders te vatten zijn. Het is dan ook niet verwonderlijk dat sporters en hun trainers vrijwel iedere strategie aangrijpen in hun zoektocht naar ‘citius, altius, fortius’. In dit opzicht lijkt hoogtetraining een waardevolle keuze. Het variëren in de combinatie van blootstelling aan hoogte en inspanning en daarmee variëren in het gebruik van acclimatisatie en training leiden tot verschillende strategieën voor hoogtetraining om een maximaal prestatievoordeel te behalen. Martin Truijens geeft in zijn proefschrift drie aanbevelingen voor het gebruik van hoogtetraining in de zwemsport.

De aanbevelingen van Truijens zijn: 1) Training onder hypoxische omstandigheden (zuurstofconcentratie zoals die op hoogte wordt waargenomen (afhankelijk van de hoogte) biedt bij zwemmers geen enkel fysiologisch voordeel ten opzichte van inspanning onder normoxische omstandigheden (zuurstofconcentratie zoals wij die op zeeniveau waarnemen (21%)) en zou op termijn zelfs negatief kunnen uitpakken voor prestaties op zeeniveau, 2) minimaal 3-4 weken op een hoogte van 2,500 meter, minimaal 12 uur per dag is voldoende om een robuuste acclimatisatie te verkrijgen en 3) de optimale hoogtetrainingstrategie ter voorbereiding van prestaties op zeeniveau lijkt de ‘hoog leven – laag trainen’ strategie, waarbij de voordelen van acclimatisatie aan hoogte worden gecombineerd met de voordelen van trainen op zeeniveau.

Hoewel deze richtlijnen kunnen worden gebruikt als algemene regels voor hoogtetraining binnen de sport, moet men zich realiseren dat er substantiële individuele verschillen in de uitkomst van iedere hoogtetrainingstrategie bestaan en dat meer onderzoek nodig is om de individuele ‘dosis-responsrelatie’ verder te ontrafelen en te optimaliseren. In deze zoektocht moet rekening worden gehouden met het complexe karakter van de sportprestatie. Truijens beveelt aan het vakmanschap van de trainer/coach te benutten bij de interpretatie en communicatie van de resultaten.

Meer informatie over het proefschrift in VU-DARE